Güzel kokular geliyor bu sabah burnuma. Uzun zaman önce kaybettiklerime inat büyüyor, garip bir şey, ikisinin arasında yer bulmaya çalışıyor, bir güzellik arayı açıyor, daha canlı daha ferah, bir ayrıcalığı var bu kokunun!Bu sefer karanfilli çayım alıp götürüyor beni diyarına, damağımda taze tadıyla oynaşıyor çıtır simitlerim, krem peynir daha yumuşak anlaşıyor bıçakla… Alışkanlıklar daha net oturuyor ruhuma, vazgeçmek istemiyor sanki sen buraya aitsin diyor! Eskiye inat kucaklıyor sevgisiyle, hayalimdeki anneme benziyor birazda, yanakları utandıkça kızarıyor, açılmaya çalışıyor, başardıkça güzelleşiyor…

Eski günleri geride bırakalı çok oldu, olumsuzluklar demir parmaklıklar arkasında kaldı, müebbet aldılar cezalarını, bana ulaşmaları zor değil! İmkânsız… Umutsuz bakmıyorum geleceğime, sabah güneşimi görmeye başladım tekrar… Mis kokulu hava salınıyor iliklerimde, her şey daha güzel olacak, ben buna inanıyorum artık…

Biten dostlukların ardından toparlanmak fazla zor olmadı, ama yeni yeni yeşeren dostluklar sayesinde geride bıraktım her şeyi, aldığım yenilgiler dostluk kavramını daha bir gözüme soktu sanki, acemiydim ve annemin kanatları altındaydım, rahattım korkum yoktu, bir gün annem bıraktı beni boşluğa korktum, üşüdüm, yalnız kaldım o boşlukta, çarptım ağaç gölgelerine, her çarpışta irkildim, tekrar korktum, ben hep korktum…

Annem bağırdı arkamdan…
-Korkma yavrum kanatlarını çırpmaya başla.

Ürkek sesim titreyerek…
-Ama anne gölgeler var korkuyorum, yapamayacağım anne ne olur beni tekrar al yanına.

-Hayır yavrum uçacaksın, bak hem kendinde söylüyorsun onlar yalancı gölgeler, gün gelecek onlara çarpacaksın, gün gelecek soğukluklarında üşüyeceksin, ama kendine gel, aşağıda seni bekleyen sert taşları, canını acıtacak yalancı gölgelerin dikenlerini düşün ve gör, onları düşünki korkmayasın yavrum, sana hazırladıkları tuzaklara kanma, geleceğine kanat aç, bırak onlar gölge olarak kalsın…

Evet, annem haklıydı, onlara kanmayacaktım, güzel gelecek, uçmakta acemiliği hafif sıyrıklarla atlatmış gerçek arkadaşlar beni bekliyordu, uçmalıydım, gölgeler kanatlarımı acıtmışlardı ama en çok onların hali kalbimi acıtmıştı! Sadece gölge olarak kalmayı kabul etmişlerdi, içlerine almışlardı, Allah’ım nasıl bir istektir bu, çok ürkütücü çok karanlık…

Annemi dinledim, kanatlarımı açtım sonuna kadar, uçuyorum uçuyorum, uçabiliyorum artık… Anne bu çok başka bir şey içim gıdıklanıyor, sevinçliyim anne, çok çabuk geçti acılar, şimdi gerçek hayata uçuyorum…

Yanımda olan sevgili dostlarım, annem gibi sıcak dostluklarım teşekkür ederim sizlere… Sabah sohbetlerimin tatlı pembe şekerleri, siz hiç gitmeyin oldu mu? Sakın sizde gölge olmayın, gölgelerin sivri dikenleri var, batınca zehir akıtıyor içine, siz içinizdeki güzelliklerle yaşlanın…

Boşlukta kaybolan yıllarım için üzülmek yerine avazım çıktığı kadar sevinçle bağırmak istiyorum… Siz DOSTLARDA OLMASANIZ!!!